Arc | Arcturus

Muzyka rodzi się w mrocznych, zamglonych, elektronicznych szuwarach. Nie do wiary, iż album ten powstał tak niedawno - zdawać by się mogło, iż słuchamy właśnie ogromnie sugestywnych wizualizacyjnie improwizacji Tangerine Dream z okresu Ricochet i Stratosfear. Boddy i Shreeve nie starają się udawać, że nadal mamy co najwyżej rok 1976: obu muzykom po prostu bez wysiłku udaje się zakomponować muzyczny plan tak świeżymi i fenomenalnymi dźwiękami, jak drzewiej udawało się to Edgarowi Froese, Christopherowi Franke i Peterowi Baumannowi. Prostym wytłumaczeniem nieodpartego wrażenia podróży w przeszłość jest wykorzystanie przez duet Arc na szeroką skalę instrumentarium analogowego; warto wspomnieć, iż wykorzystano tutaj instrumenty tak legendarne i znaczące jak VCS3 (którego możliwości eksplorowane były także przez muzyków Pink Floyd w okresie The Dark Side Of The Moog) oraz MiniMoog. Obie części Arcturus oraz kompozycja Helicon brzmią klarownie, a jednocześnie niezmiernie przestrzennie i tajemniczo; wszystko jest perfekcyjnie wyważone, a jednak słuchacz ani przez chwilę nie odnosi wrażenia chłodnego wykalkulowania następujących po sobie motywów, lecz daje się ponieść szaleństwu improwizacji. Chociaż wyłaniające się z sekwencyjnych oparów motywy brzmią dość harmonicznie i wręcz "melodyjnie", brzmienia prezentowane tutaj predestynowane są nie do "słuchania jednym uchem", lecz do zagłębienia się w ich masywne, wielowymiarowe struktury. To rewelacyjna i ze wszech miar godna polecenia płyta, która z pewnością zapewni miłośnikom dzieł przedstawicieli Szkoły Berlińskiej więcej drżeń serca aniżeli nowe wydawnictwa Tangerine Dream...