Adrian Rudy "Par Avion"

Płyta „Par Avion“, której kompletny tytuł brzmi: „Par Avion: Sequencer Sketches Vol. 4“, przynosi aż 78 minut muzyki: blisko 50 minut tytułowych „sekwencyjnych szkiców“ oraz swoisty bonus, zebrane pod podtytułem „Starfields II“ nieco bardziej mroczne impresje, więcej mające wspólnego z atmosferycznym ambientem aniżeli typowo (post-)berlińskimi klimatami (to pozostałe 30 minut krążka). Dźwiękową podróż rozpoczynamy od dryfowania przez wypunktowywaną ostinatowymi akcentami relatywnie pogodną, ciepłą przestrzeń wibrującą prawdopodobnie tonami żółci i głębokiej czerwieni, by na wysokości impresji drugiej zawitać w królestwie dźwięków przywołującym na myśl dynamiczne, a przy tym zastanawiająco eteryczne kompozycje Jima Kirkwooda, inspirowane najprawdopodobniej szkicami Tangerine Dream z wczesnych lat osiemdziesiątych. Wszystkie kompozycje przykuwają uwagę profesjonalną a przy tym nienachalną instrumentacją i wysokim (nie skażonym rutyną) poziomem wykonawczym. Skoro jednak jesteśmy przy wykonawstwie: w trakcie słuchania trzech pierwszych utworów odniosłem wrażenie, iż zdecydowanie większy akcent położony został tutaj jednak na perfekcyjne zgranie wszystkich planów dźwiękowych, zarówno pasaży harmoniczno-melodycznych, jak i frapujących efektów „niemuzycznych“, aniżeli na prawdziwie elektryzujące, pełne wigoru wykonanie – dla kontrastu, projekt Omega Syndicate połączył na albumie „Analogue Waves“ niekwestionowany kunszt wykonawczy z porażającą brawurą hipnotycznych pochodów ostinatowych. Niewykluczone jest jednak, rzecz jasna, iż jedynie piszącemu te słowa zabrakło nieco więcej „sekwencyjnego ognia“ w tych pięknych i frapujących przecież impresjach. Słuchajmy jednak cierpliwie dalej… Szczególnie warto zwrócić uwagę na introdukcję do czwartej pozycji na krążku: „Soaring Birds“ – pasaże fortepianowe przeplecione eterycznymi brzmieniami fletni i intrygującymi elektronicznymi poświstami skojarzyć się mogą z „Cloud Two“ z pamiętnego albumu Detlefa Kellera „The Story of the Clouds“, a nawet z otwarciem drugiej części legendarnego albumu „Ricochet“ TD. Tutaj z kolei impresjonistyczne piękno i nacisk na atmosferę całości są najważniejsze i doprawdy zachwycają – Słuchacz urzeczony tym utworem nie czeka nawet na bardziej dynamiczne rozwinięcie muzycznych wątków… i, paradoksalnie, doczekuje się chyba najbardziej elektryzującego ostinatowego tła na całej płycie, które fascynuje swą zmysłowością mimo wolnego tempa i subtelnej głośności arpeggiowego akompaniamentu! Najpóźniej zaś na wysokości ostatniego z sekwencyjnych poematów, „Sore Birds“ (ciekawa gra słów w dwóch sąsiadujących utworach: „sore“: „zraniony“, „soar“: wznosić, wzbijać się), Słuchacz zmuszony jest przyznać, iż nie zbywa tu już więcej na „sekwencyjnym wigorze“… Ambientalne „Gwiezdne pola“, wieńczące płytę, to już z kolei rzeczywiście kwintesencja bezbeatowego spokoju i kosmicznej zadumy; zardzewiałe, nieco ponure, zagadkowe brzmienia spowijające półgodzinną całość w ciemne el-draperie, przywieść mogą na myśl nawet niektóre nagrania wykonawców wydających swe impresje w barwach Fax Records. Z pozoru bardzo minimalistyczny, ambient Adriana przynosi Słuchaczowi wiele atmosferycznych zaskoczeń i mnóstwo interesująco zagospodarowanych brzmieniowo warstw do uważnej eksploracji przy wielokrotnych przesłuchaniach.