Boddy / Reuter / Mullaney | Triptych

Zamieszczone tu utwory rozwijają się w bardzo specyficzny sposób: wydaje się, że mantrowe, leniwe motywy obudowywane są niezmiernie powoli dodatkowymi elementami, aż tu w pewnym momencie słuchacz zdaje sobie sprawę, że taki obraz utworu, jaki wyklarował się w fnałowych minutach, tkwił w rozprężającym się zalążku już od samego początku. Holograficzne, specyficznie rozwarstwione kompozycje Boddy'ego, Reutera i Mullaneya przepełnione są atmosferą napięcia, tęsknoty i gorączkowego oczekiwania, które to emocje trzymane są jednak pod doskonałą kontrolą. Co do konkretnych utworów: w Sienna Daze zaskakuje gitara kojarząca się ze stylem Mike'a Oldfielda. Inne kompozycje mają już zdecydowanie więcej wspólnego z dziełami przedstawicieli "typowej" muzyki elektronicznej. Tak na przykład Second Transmission utrzymane jest w podobnym duchu co impresje Wolframa Spyry z albumu Live in Berlin.de, natomiast Final View rodzi się ze zmarzniętych, syntezatorowo-gitarowych pomruków przywołujących na myśl introdukcję oraz finał elektryzującego Subconscious Power z albumu P. Namlooka Syn. Zamknięcie albumu to rewelacyjna, hipnotyczna kompozycja Ionosphere, trwająca ponad 11 minut. Powracają tutaj gitary, emitujące swe chłodne, długo podtrzymywane dźwięki wysoko znad powierzchni Ziemi, są tu znakomite, przejmujące ostinata, pojawiają się terkotliwe brzmienia perkusyjne narastające w tle i znów odpływające w niebyt… Podsumowując, Triptych jest rewelacyjnie "apeironiczną", odrealnioną, osnutą na frapujących rytmach i sekwencjach płytą. Pozycja zdecydowanie godna polecenia.