Dr Motte meets Gabriel Le Mar

Ledwo ukazała się w barwach frankfurckiego FAXu wspólna płyta P. Namlooka i legendy chill-outu, dub i trance’u Gabriela Le Mar, już wydany zostaje owoc kolejnej sesji, w której uczestniczy Le Mar: tym razem w studiu towarzyszy mu jednak nie sam szef Fax Records, lecz Dr Motte, pomysłodawca Love Parade. Muzyka proponowana przez duo ma naturalnie wiele z atmosfery wczesnego, silnie zakorzenionego w trance’ie FAXu, niemniej jednak słychać również aż nadto dobrze, iż to muzyka na miarę dzisiejszych czasów, jeśli chodzi o programming i obróbkę dźwięku... Szczególnie może podobać się „LaLuna” w wersji Raw Mix, gdzie w idealnych proporcjach zmieszano „laptopowy dub”, sterylnie czyste „nowe brzmienia” ocierające się o charakterystyczne dla Richiego Hawtina albo Ricardo Villalobosa klimaty, a także nieco podziemnego frankfurckiego trance’u w dobrym dawnym stylu. Muzyka przykuwa uwagę szczególnie przez umiejętne wykorzystanie całej palety pobocznych „niemuzycznych” brzmień, zawsze świetnie podkreślających indywidualny charakter każdego utworu w zestawie. „Space Smells” przynosi porcję świetnie zaintegrowanych w klubowe tło subharmonicznych akordów, natomiast przedostatnie dwa utwory na płycie (remiksy „LaLuna” i „P.M.T.”) z pewnością ucieszą zarówno miłośników winylowych początków FAXu, jak i nie aż tak ortodoksyjnych miłośników „tradycyjniejszej elektroniki”, jako że otrzymujemy tutaj rzeczone utwory w bezbeatowej odsłonie, co natychmiast czyni z nich frankfurcką odpowiedź na dynamiczny wariant „berlińskich brzmień”! Ostinata wirujące tu mollowymi pierścieniami brzmią tak, że nie powstydziłby się ich Edgar Froese podczas sesji nagraniowych „Thief” albo „White Eagle”. Finał krążka to dziwaczne, oparte na „narkotycznie” leniwym tempie electro, przynoszące – również jak w dawniejszych dziejach FAXu – garść głosowych sampli oraz z lekka „neurotyczne” efekty w tle. Polecam szczególnie, jest to dla mnie najlepsza płyta w namlookowym FAXie nagrana bez udziału samego Namlooka od czasu „Audio” Inoue, Uzzell-Edwardsa i Beaila (2000) – ex aequo z wydanymi na przestrzeni ostatniego roku obiema częściami „The Lost Tales” Thomasa Heckmanna. W „environmentalnym Frankfurcie” coraz ciekawiej...