Keller & Schonwalder | Noir

Kolejna płyta z cyklu godzenia tradycyjnej elektroniki i ambientu. Choć ta druga stylistyka jest tu wiodąca. Pięć kompozycji które porażają swą przestrzennością, rozlanym brzmieniem i spokojem. Trudno nie ulec tym dźwiękom, sferyczne obrzeża wrzechświata podane w 75 minutowej pigułce. Artyści nie odkrywają nić nowego, jednak ich ambient przekonuje. Jest w nim coś z zadumy nad potęgą kosmosu, nieskończoności, podane w dosadny sposób. Końcówka albumu wydała mi się nieco bardziej eksperymentalna, co dobrze wróży na przyszłość. Na tej płycie z łatwością można zauważyć, jak klasyczna elektronika miała niebagatelny wpływ na ambient. Artyści stronią od sampli, starają się raczej korzystać z syntezatorów. Ten łącznik w postaci tego instrumentu, jest zarazem symbiozą ze szlachetną przeszłością. Ze wszechmiar udana płyta, ambientowa wyprawa w nieznane, na resorach starego ale wciąż sprawnego samochodu.