Magic Dimensions | Dreamscape

Mimowolnie stałem się fanem Magic Dimension. W notkach prasowych nieustannie czytałem jak Hans- Peter Beckmann, cały czas powołuje się na inspiracje muzyką Tangerine Dream czy Klausa Schulze. Jednocześnie też kontynuuje ich drogę. Owszem inspirację słychać, ja jednak w projekcie Beckamnna widzę coś więcej. Artysta unika rockowych elementów, które często pojawiają się w twórczości zespołu Edgara Froese’go. Stawia za to na atmosferę czy też ilustracyjność swojej muzyki. Album „Dreamscape” jest kolejnym punktem tej fascynującej układanki, jaką Beckmann tworzy swoimi płytami. Tym razem podróż zmierza w kierunku ludzkiej podświadomości. Tam rodzą się marzenia, sny, fantasmagorię nieraz nijak nie przystające do rzeczywistości. Cudnie lewitująca, ambientalna elektronika Beckamnna kreuje te fantastyczne obrazy, których nie widać gołym okiem. Jego ambient dryfuje niespiesznie, uwalnia z lekka oniryczne przestrzenie. Mimo swej z lekka abstrakcyjnej formy, ta muzyka kapitalnie odpręża i zmusza umysł do kataleptycznej podróży. I kiedy tylko płyta dobiega końca, słuchacz pozostaje nagle wyrwany z tego odrętwienia i ponownie wtłoczony w szarawą rzeczywistość. Ta iluzja mogła by trwać w nieskończoność.