Namlook Pete & Laswell Bill | Psychonavigation 4

Czwarta część cyklu Psychonavigation brzmi zupełnie inaczej niż którakolwiek z jej porzedniczek. Brak tutaj dusznej, upiornej, schizofrenicznej atmosfery części pierwszej, subharmonicznych, dysonansowych monstrów i basowych mantr części drugiej, podobnie jak wyblakłych repetytywnych kosmodromowych opowieści części trzeciej. Słuchając otwierającej album Areny można by pomyśleć, że słuchamy kontynuacji cyklu Jet Chamber: tak właśnie brzmią tu pogodne akordy, płynne ostinata o durowej proweniencji, szeleszcząco-terkoczący podkład perkusyjny. Kiedy dołącza się bas Laswella (zupełnie inny niż wcześniej w serii: tu również pogodny, deformowany i modulowany rozmaitymi efektami, gumiasty i nieco odbarwiony), można przez chwilę pomyśleć, iż Namlook i Laswell postanowili na czwartej części "Psychonawigacji" nawiązać do pogodnych improwizacji grupy Ashra (jak choćby Pas de trois). Samira z kolei więcej wspólnego ma z klimatem najstarszych płyt w cyklach Silence i Air aniżeli z typowo Namlookowsko-Laswellowskim penetrowaniem najmroczniejszych rejonów świadomości. Szkoda, iż Samira jest tak krótką impresją - to nawiązanie do stylistyki Silence, Air II i drugiej płyty albumu Escape stanowi bardzo udaną i obrazowo sugestywną wyprawę w świat ethno. Na zakończenie otrzymujemy oba główne utwory albumu: pierwszy z nich przynosi zestawienie wirujących, przymglonych, raczej mollowych ostinat podszytych dobrą perkusją w stylu S.H.A.D.O. 1 i 2 z parafrazami motywów Areny; finałowe Good and Bad natomiast można by podsumować jako 17 minut eksperymentującego, dość abstrakcyjnego ambientu: sporo tutaj ciekawych barw i harmonicznych rozwiązań, sporo też znienacka wkraczającej na scenę całkowitej ciszy. Utwór sprawia jako całość wrażenie przypadkowego zapisu dość chaotycznej sesji nagraniowej. Kolejne przesłuchania pozwolą na pewno dosłuchać się w tym utworze nader oryginalnych koncepcji, jednocześnie jednak prawdopodobnie nie pozwolą odbiorcy tak do końca rozsmakować się w tej kompozycji, całkowicie jej zaufać. Ogólnie rzecz biorąc, jest to udana i wybitnie nietypowa płyta duetu Namlook / Laswell, dobre uzupełnienie zbiorów el-melomana, obowiązkowa pozycja dla wszystkich "FAXowych zbieraczy".

Słuchając początku pierwszego kawałka, Arena sądziłem że to nic nie wnoszący breakbeat a tymczasem przekształca się on w przestrzenne świetne granie z dużą ilością powietrza w tle. Znakomita rzecz. Polecam też futurustyczne ENTIB 2060 to przyjemne, rytmiczno melodyjne el. Na przeciwnym biegunie są Samira czyli jakże ulubione przez Namlooka orientalizmy i ambientowe Good And Bad. Całość jest bardziej łatwa w odbiorze niż pozostałe części cyklu. Polecam.