Namlook Pete & Spyra | Virtual Vices 6

Dwaj znakomici twórcy znów kontraatakują. W Clapham Ratrun ucho me pieści ten potężny bas i perkusja i gitara elektryczna żywcem wzięta z mocniejszej odmiany dzisiejszego rocka –mogliby spokojnie wystąpić jako support dla jakiegoś postgrunge’owego zespołu. M-Maybe zaś już ciężko ugryźć - psy etno jazz ? Niesamowity jest zaś romantyczny Canterbirth zdominowany przez fortepian wsparty po dłuższej chwili syntezatorem i modulowaną żeńską wokalizą. Kolejny świetny moment to wsparty mellotronem i przypominającą progresywne czasy sekcją, Greenwich Meantime zrealizowany jednak w rockowej manierze. Snow White wreszcie sięga po dawne czasy kooperacji obu panów- piękny, iluminacyjno-zadumany kawałek z niezwykłymi solówkami ale znowu zaskakują te ostre syntezatorowe riffy i gitarowe przestery godne dzisiaj modnych zespołów grających cięższą odmianę rocka. Wandsworth Wine Tasting to wyraźne swingowanie z mellotronowym odniesieniem do czasów wczesnego Deep Purple. Ain’t No Sunshine On The Tube przeplata w świetny sposób hammondowskie subtelności organ z drum’n’bassową perkusją i ekspresyjną elektryczną gitarą. Jestem trochę tą płytą skonfudowany...Czy panowie szukają nowych ścieżek zmęczeni dotychczasowymi, przewidywalnymi nagraniami? Mam wrażenie że duet ten zafascynował się nową twarzą Marka Bilińskiego „Fire”... To znakomicie zaaranżowana muzyka tyle że wkładając dysk do odtwarzacza jako tradycjonalista wolałbym usłyszeć coś innego.

Nagrana w studiach w Clapham i Hsdeshof szósta już część wspólnej serii Pete’a Namlooka i Wolframa Spyry przynosi sporą porcję zaskoczeń. Naturalnie można tutaj dosłuchać się barw charakterystycznych dla poprzednich tomów, niemniej jednak tutaj w jeszcze większym stopniu postawiono na spontaniczność niczym nieskrępowanej jam-session oraz prawdziwie rockową ekspresywność: mało tutaj typowej dla Namlooka, miękkiej, jazzowej gitary – w zamian pojawiły się kąśliwe solówki o wybitnie hard-rockowej proweniencji! Album rozpoczyna się mocnym akordem w postaci „Clapham Ratrun”, kolejny utwór z kolei lekko podszyty jest posmakiem elektronicznego reggae (przypomina się znakomite „Gentle Machines” z solowego albumu Spyry „Sferics”) i zawiera kilka naprawdę uwodzicielsko przebojowych motywów melodycznych. „Canterbirth” to przede wszystkim tak typowe dla Spyry krajobrazy fortepianowe. „Greenwich Meantime” przykuwa uwagę przede wszystkim za sprawą surowej, utrzymanej w stylu nagrań z półki „independent” ścieżki perkusyjnej. Gitara praktycznie po raz pierwszy na albumie nabiera tutaj prawdziwie „namlookowej” barwy, ornamentowanej charakterystycznym, swobodnym swingowaniem. „Snow White” to kolejny drobny klejnot w stylu wczesnego faxowego Spyry nieco bardziej niż solowego Namlooka – utwór ten poza tym mógłby z powodzeniem stanowić największą ozdobę albumu „Lore” Paula Nagle’a! Wraz z „Wandsworth Wine Tasting” powracają szalone rockowe klimaty, za sprawą riffów organowych i potężnie przesterowanej gitary utwór ten nie kojarzy się w ogóle z Namlookiem, za to już dużo bardziej z... Deep Purple, i to nawet relatywnie wczesnym! „Ain’t no Sunshine on the Tube” zamyka album garścią błyskotliwych solówek gitarowych i fortepianowych na jazz-lounge-rockowym tle chwytliwych klubowych akordów. Niezwykle urozmaicona, pomysłowa, eklektyczna płyta pasująca naturalnie pod wieloma względami do całej serii, a jednocześnie bardzo odważnie wychylająca się w przyszłość. Naprawdę trudno przewidzieć, jak będzie wyglądać FAX za 10 lat... Z pewnością jednak bardziej zaskakująco, niż obecnie jesteśmy to w stanie przewidzieć, a to najważniejsze.