Namlook Pete | Music for Urban Meditation 3

To już trzecia część specjalnej serii, w której Pete Namlook przetwarza odgłosy miasta, tworząc z nich mantrowe, pulsacyjne pętle i pierścienie sprzyjające odnalezieniu swej człowieczej cząstki w zdehumanizowanym, zautomatyzowanym mieście. Jest to w gruncie rzeczy projekt niewiele mniej eksperymentalny aniżeli słynny tryptyk „New Organic Life” stworzony przy użyciu granularnej syntezy – aczkolwiek w „miejskich medytacjach” może trochę częściej jednak można dosłuchać się „ziaren melodycznych” w tradycyjnym tego słowa znaczeniu... Album otwiera naprawdę znakomite „City Ring”, doprawdy szkoda, że to tak krótka impresja – bez trudu udaje się tutaj frankfurckiemu artyście przywołać niesamowitą atmosferę niektórych epizodów „Dark Side of the Moog 3”. Trzyczęściowa suita „Farbwerke” to w zasadzie w jak najściślejszym sensie kontynuacja poprzednich dwóch części „Urban Meditation”: ekstremalnie statyczna, opustoszała, wyludniona – a jednak przecież nieprawdopodobnie wciągająca i frapująca brzmieniem, które na pozór się nie zmienia, jeśli chodzi o częstotliwość; a jednak wystarczy przecież „przewinąć” kilka minut, by okazało się, że ucho odbiera naraz zupełnie inne tony. Przejścia pozostają jednak nadal ukryte i chyba ten fenomen czyni całą serię „miejskich medytacji” tak fascynującą. „Construction Site” w dwóch odsłonach przynosi znów nieco mroczniejsze klimaty, pierwsza część jest atrakcyjnie ziarnista, porowata, chropowata, druga natomiast może skojarzyć się z procesami oddechowymi u dźwigów i koparek na opuszczonym placu budowy – procesami, o które maszyn nikt przy zdrowych zmysłach by przecież nie podejrzewał... Finałowe „Naherholungsgebiet” przynosi prawdziwe wytchnienie, wnosi nieco optymizmu w ponury obraz burego miasta – tym bardziej hipnotyczna to kompozycja, że trwa blisko pół godziny i przez to istotnie pozwala Słuchaczowi zupełnie wyizolować się ze świata, w którym spotyka się z tą nadal ekstremalnie minimalistyczną, a jednak przecież bogatą muzyką. Jeśli jednak chodzi o finałowy bilans dla statystycznego „Generatorowca”: to chyba pozycja tylko dla największych miłośników minimalistycznego eksperymentalnego ambientu...