Neuronium | Hydro

Album z 2001 roku - kolejny zbiór "wodnych" elektronicznych impresji po Aqua Edgara Froese. Płyta zaczyna się nawet w nieco podobnym duchu, co dzieło lidera Tangerine Dream, sporo tutaj amorficznych struktur przeplatanych odgłosami natury - z czasem jednak klarują się bardzo stabilne, pogodne, beztroskie melodie bardziej w stylu new-age aniżeli w duchu berlińskiego przedsekwencyjnego "pra-ambientu". Drugi utwór to przede wszystkim piękna żeńska wokaliza w stylu Vangelisa. W trzeciej kompozycji powracają najabstrakcyjniejsze wątki introdukcji, w tle ściele się naprawdę zagadkowa atmosfera, oto Neuronium w takim stylu, w jakim najczęściej opowiada muzyczne historie na lp. Angkor. Ten epizod z pewnością urzecze też miłośników muzyki Nika Tyndalla. Za sprawą najdłuższego na płycie, czwartego utworu, znajdziemy się na uśpionej białej plaży - przymykamy oczy, na powiekach rozpinają się tęczowe błony, istnieje tylko Słuchacz i jego sen, nawet czas się zatrzymał. Przedostatni utwór znienacka przynosi drapieżne, długo wygasające akordy gitary elektrycznej, w finale zaś powraca delikatna wokaliza z drugiej impresji. Świetnie skoncypowany, spójny, wciągający swymi odrealnionymi barwami 50-minutowy album.