Neuronium | Mystykatea

Muzyka z tego albumu z 2005 r. znakomicie pasuje już od pierwszych dźwięków do frapującej ilustracji na okładce: mamy tutaj zarówno tajemnicę, mistycyzm i trudną do uchwycenia, ale obecną gdzieś w tle sakralność, jak i niepokój i niszczycielską siłę ognia. Michel Huygen w udany sposób łączy tradycyjne brzmienie dawnego Neuronium, mające wiele wspólnego ze sztuką Space Art albo Richarda Pinhasa, z nowoczesnymi aranżacjami i opanowanymi przez ostatnie dwadzieścia lat środkami ekspresji. Drugi utwór znów okazuje się ciekawą brzmieniową syntezą, z jednej strony słychać tu romantyzm i rozmarzenie w duchu Vangelisa, z drugiej zaś - w pulsującym, rozmigotanym tle - nawet można się tu doszukać echa frankfurckiego ambientu początku lat dziewięćdziesiątych. Kompozycje trzecia i czwarta wydają się być najbardziej podniosłe, "uświęcone", Huygenowi bez trudu udaje się tutaj wyczarować mistyczną atmosferę. Dopiero finał albumu przyniesie odrobinę beztroski i zrelaksowanych subtelnych beatów, akompaniujących bardzo pogodnej melodii o barwie oboju. Jak dla mnie, jest to jeszcze ciekawsza odmiana "kosmicznej muzyki sakralnej", by już tak trzymać się tych wskazówek z okładki, aniżeli takim sformułowaniem utytułowana jedna z płyt Constance Demby!