Schulze Klaus | La Vie Electronique 1

Spełniło się marzenie zagorzałych fanów KS, którzy w odpowiednim czasie nie zdołali zaopatrzyć się w 50-płytowy box „Ultimate Edition”, zawierający nieprzebrane mnóstwo nagrań studyjnych i koncertowych, niepublikowanych na żadnym „regularnym” wydawnictwie artysty. Utwory przypominane są w kolejności chronologicznej, tak więc przyjdzie jeszcze trochę poczekać na pamiętne „Narren des Schicksals” albo „Picasso geht spazieren”, za to w obrębie pierwszego digipacku „La Vie Electronique” otrzymujemy naprawdę sporą porcję nagrań zrealizowanych w okresie 1970-1972, zatem czasie bezprecedensowych eksperymentów KS z organami elektronowymi i preparowaną orkiestrą. Atmosfera tych nagrań bliska jest naturalnie klimatowi posępnych, zagadkowych płyt „Irrlicht” i „Cyborg”, choć chyba jeszcze więcej tutaj abstrakcji i bezkompromisowości. Główną atrakcją zestawu jest naturalnie monumentalna, 64-minutowa suita „Die Kunst, hundert Jahre alt zu werden”, pełna rozedrganych, eterycznych brzmień zderzanych z ponurymi, grzechotliwymi wyładowaniami generatorowo-perkusyjnymi na dalszym planie. Ponadczasowe arcydzieło ambitnej muzyki medytacyjnej. Słychać przede wszystkim, jak ciekawie ewoluowały brzmienia i nastrojowe wątki, przeplatane z coraz to nowymi dźwiękowymi płaszczyznami: uważny Słuchacz spostrzeże, iż pewne epizody – raczej atmosferyczne, aniżeli ściśle „melodyczne” – pojawiające się w „Die Kunst...” rozpracowywane były także w otwartych, intuicyjnych pejzażach „Traumraum”, „Dynamo” albo „Cyborgs Traum”. Krótkie etiudy dedykowane odpowiednio Brianowi Eno i Terry’emu Rileyowi rzeczywiście znakomicie dopasowują się do formuły wypracowanej przez obu artystów: pierwszy utwór to amorficzne, organowe obłoki, zwiastujące nadejście ambientu, druga impresja to charakterystycznie nerwowe interludium utkane z kopiowanych i wklejanych w nieskończoność w tło drobnych motywów, atrakcyjnie przetwarzanych elektronicznie. Szalenie też podobać się może niesamowite, deszczowe „Les Jockeys camouflés”, czyli ni mniej ni więcej tylko rytmiczny szkicownik do późniejszej kompozycji „Way of Changes” z lp. „Blackdance”: mamy tu to samo tempo i opracowanie, brak jednak jeszcze smętnych, pływających organów; kto wie, czy abstrakcyjne poszumy i poświsty osamotnione na tle tętniącej uparcie perkusji nie robią skądinąd jeszcze większego wrażenia, niż utwór, który z tej etiudy wyewoluował... Nie można nie znać tych nagrań, nawet jeśli nie jest to dla niektórych odbiorców muzyka, której – zwłaszcza w tej porcji – słuchałby codziennie. Niby nie są to jeszcze dzieła na miarę „Moondawn” czy „X.”, niemniej jednak piszący te słowa uważa, iż najbardziej „zakręconym”, niesamowitym etapem w twórczości Klausa Schulze była właśnie era trwająca mniej więcej od „Irrlicht” po „Blackdance”...