Schulze Klaus | La Vie Electronique 4

Reedycji „Ultimate Edition” ciąg dalszy – czwarty tom serii „La Vie Electronique” to (tradycyjnie już) trzy płyty CD; tym razem usłyszymy nagrania (w lwiej części koncertowe) z klasycznego sekwencyjnego okresu w działalności KS, czyli z lat 1975-1977. Nagrania tu prezentowane nie tylko dorównują żywiołowością wykonania, oryginalnością pomysłów i niesamowitym nastrojem kompozycjom z regularnych płyt – niekiedy wydają się być nawet jeszcze lepsze, jeszcze bardziej brawurowe i wizjonerskie. Na CD nr 1 znajdziemy tylko jeden, za to ponad 73-minutowy utwór, skromnie nazwany „Just an old-fashioned Schulze track”. To w zasadzie historia pomysłów aranżacyjnych, melodycznych i strukturalnych typowych dla „Timewind” i „Moondawn” w pigułce. Mamy tutaj zarówno przejmujące, eteryczne obrazki w wybitnie mollowej tonacji, ozdabiane skrzypliwymi, osowiałymi poślizgami i poświstami, jak i nabierające coraz większego rozpędu żarliwe ostinata, intuicyjnie kreowane solówki jak i polifoniczne ściany dźwięku o jak najbardziej hipnotyzujących walorach, w jakiś magiczny sposób nigdy nie repetytywne w negatywnym sensie tego słowa. To znakomity utwór na wprowadzenie początkującego Słuchacza w świat czarodziejskich dźwięków generowanych przez KS w latach 1975-76. CD nr 2... Na dobry początek dosyć krótki (13 minut) przyczynek KS do rozwoju muzyki, którą dziś określilibyśmy jako ambient (bardziej jednak w rozumieniu Pete’a Namlooka aniżeli Briana Eno): oto nader fascynujący kolaż syntezatorowych nostalgicznych pieśni oraz elektronicznie generowanych i fantazyjnie przetwarzanych „odgłosów pranatury”. „I sing the Body Electric” wyłania się z oszołomionych nadmorskich fosforyzujących błękitów zupełnie w duchu introdukcji do „Mindphaser” (1975), po czym przechodzi przez ambientalne, siarkowo zabarwione fazy w duchu „Lasse Braun” i późniejszego „Beyond” a także obowiązkowe pochody sekwencyjne w szybkim tempie, z towarzyszeniem nie mniej obowiązkowych ścian akordowych i zdumiewających efektów dźwiękowych w tle. Finał utworu niewiele ustępuje znakomitym fragmentom lp. „Mirage” ze względu na atmosferę zwątpienia, opuszczenia, zrozpaczenia. „Das Herz von Grönland” to przede wszystkim zmasowany atak połyskliwych, obłych ostinat, obsesyjnie kipiących swym uparcie mollowym, siwiejącym rytmem. CD nr 3... „The Andromeda Strain” (nie mylić z utworem „Andromeda” pochodzącym z limitowanej płyty promo, ani z „Constellation Andromeda”, wycinkiem z innej limitowanej płyty promo pt. „Ion”!) to znakomita synteza nostalgii „Timewind”, stereofonicznych polifonii sekwencyjnych „Moondawn” i oksymoronicznej zimnej zmysłowości „Body Love”. „Make room, make room” to jeden z tych niepokojących utworów KS z 1976 (77?) roku, w których pojawia się pulsujące, chrypliwe, uparcie monodźwiękowe ostinato, wykorzystane jako budulec kompozycji „Lasse Braun” i „Beyond”. Ileż różnych, zupełnie różne skojarzenia wywołujących nastrojów udaje się wyczarować Klausowi Schulze za sprawą pierwszoplanowych dźwięków łączonych z niby znanym tłem... Finałowe „Darkest Steglitz” to zgodnie już z sugestią tytułu jedno z najmroczniejszych sekwencyjnych nagrań KS, za sprawą którego Słuchacz może poczuć chłód podziemnych pieczar, słabo tylko rozświetlanych mżącym płomieniem sekwencyjnej pochodni... Należy tylko westchnąć: dlaczego tak fenomenalny utwór trwa tylko niecałe 8 minut?... Obowiązkowa pozycja dla miłośników muzyki nie tylko elektronicznej, a jeżeli chodzi o sam gatunek berlińskiej elektroniki sekwencyjnej, to trudno wyobrazić sobie lepszy po niej przewodnik niż ten zbiór nagrań jednego jedynego artysty, obdarzonego za to bardzo nieprzeciętną i niezwykle oryginalną wyobraźnią... Złote czasy analogowej intuicyjnej elektroniki; KS w znakomitej formie w jednym z najciekawszych okresów swojej twórczości.