Syn | The Glass Bridge

Most widniejący na okładce tej płyty to nie dzieło grafika komputerowego ale autentyczne foto mostu w Albuquerque z New Mexico. Ale najważniejsza jest tu frapująca el muzyka, działająca na wyobraźnię i zachęcająca do rozmyślań. Album ten zaczyna suita The Glass Bridge Parts 1- 3. Kojąca nerwy el muzyka, która mieni się czarownymi, niebiańskimi klimatami wszystko to zatopione jest w mellotronowych pasażach. Transujące ostinato sekwencera dodatkowo wzmaga tu wręcz błogie doznania. Utwór Shadowfall to już obszerna suita zaczynająca się znajomymi dźwiękami - otóż mrok, który się tu nasila rozpraszany jest migocącymi organowymi wstawkami niczym początek kultowej suity Echoes, grupy Pink Floyd.Mamy tu ponad 30 minut muzyki wybitnie intelektualnej i medytacyjnej, specyficzne wybrzmiewanie basowych, mrocznych padów, nakierowują słuchacza na początek albumu Green Desert Tangerine Dream - ten sam podniosły nastrój, jakby oczekiwanie na coś nieznanego. Ostatni kawałek tej płyty to Heart of Orion Parts 1- 4. Tu już muzyka jest bardziej urozmaicona, ale bardzo charakterystyczna dla tego wykonawcy, aż kipi od analogowych instrumentów - ta muzyka znakomicie koreluje z pełnią księżyca i w ogóle niezwykle wyostrza zmysły.

Pod pseudonimem Syn ukrywa się David T. Dewdney, a nagrania wypełniające album The Glass Bridge zarejestrowane zostały w szkockim Synstudio w roku 2000. Album ten to prawdopodobnie jedno z największych osiągnięć - jeśli nie największe w ogóle - autora Soundwave Traveller. Przede wszystkim, mamy tutaj zaledwie trzy, za to odpowiednio długie kompozycje - stworzone z dużym poczuciem atmosfery i swadą swobodnie improwizującego muzyka. Tytułowa suita rozpoczyna się abstrakcyjnymi syntezatorowymi powiewami niespiesznie oscylującymi wokół miarowo klarującej się tonacji, kojarzącymi się - brzmieniowo - dość silnie z introdukcją do świetnego albumu Jean-Michela Jarre'a Equinoxe. Druga część to już przede wszystkim kipiące ostinato, wypunktowywane dodatkowymi połyskliwymi grudkami dźwięków, na które nanizane zostaje oddalona warstwa elektronicznego chóru. Trzecia część znów ma raczej swobodną konstrukcję, zjawia się tu poza tym jeszcze więcej elementów kojarzących się z twórczością wczesnego Jarre (rozmiękające w deszczu basy brzmiące podobnie atrakcyjnie jak na Magnetic Fields francuskiego syntezatorzysty). Najdłuższa na płycie impresja Shadowfall (ponad 30 minut!) to udany mariaż intuicjonizmu a la Tangerine Dream w "Różowych Latach" i dość mrocznego ambientu: abstrakcyjny toniczny pejzaż o naprawdę dużej sile oddziaływania. Finałowy czteroczęściowy poemat Heart of Orion to znów przede wszystkim abstrakcyjny ambient, tym razem jeszcze odważniej eksperymentujący: pojawiają się tutaj brzmienia mogące skojarzyć się to z Tomitą, to z Tetsu Inoue... Powracają tutaj też zagubione, piaszczyste plamy przetworzonego fortepianu z Shadowfall, tak silnie kojarzące się z początkami sekwencyjnej przygody Tangerine Dream intrygująco splatające się z eterycznymi, wibrafonowymi powiewami i brzmieniami niemuzycznymi. The Glass Bridge to bardzo bezkompromisowy, specyficznie osobisty projekt, który na pewno zostanie doceniony przez wymagających miłośników zorientowanej na nastrój ambitnej elektroniki.