Tangerine Dream | Lily on the Beach

To muzyka z jednej strony niby w ogóle nieporównywalna z najwybitniejszymi osiągnięciami Tangerine Dream, z drugiej zaś zaskakująco udana. Edgar Froese i Paul Haslinger przygotowali nieprzeciętnie urozmaicony tak melodycznie, jak nastrojowo zestaw utworów w zupełnie nowej, bez zażenowania elpop-rockowej formule, a jednocześnie, o dziwo, utworów niosących świeżym powiewem coś nieuchwytnego, nawiązującego do klimatu dawniejszych dzieł z okresu rozkwitu berlińskiej elektroniki sekwencyjnej. Trudno powiedzieć, co stanowi o sile wyrazu tej płyty przede wszystkim – prawdopodobnie wszystko po trochu: wyjątkowo chwytliwe melodie, wyjątkowo przemyślane aranżacje, wyjątkowy ładunek spontaniczności i kreatywnego szaleństwa... Od podszytego naprawdę świetną ścieżką perkusyjną „Too Hot for my Chinchilla” aż po melancholijne, ale jednak jeszcze nie rzewne „Long Island Sunset” z frapującymi partiami saksofonu, trudno się tutaj nudzić. Gitara pojawia się tutaj w paru krótkich epizodach, ale jeśli już, to brzmi jak w starych dobrych czasach; muzycy z rzadka koncentrują się na czysto atmosferycznych walorach określonego brzmienia, woląc raczyć Słuchacza dopracowanymi melodiami, ale jeśli już, to od razu przenosimy się w czasy „Exit” i muzyki napisanej do „Risky Business”. Wyobraźmy sobie najlepsze fragmenty „Le Parc” podane w aranżacjach jeszcze mniej „mandarynkowych”, a jednak niosących podmuch wiatru początku lat osiemdziesiątych: tak właśnie brzmi ten zdumiewający wzlot w młodszej dyskografii TD.