Tyndall Nik | Cafe Arabica

Autorowi płyty udała się pewna trudna sztuka: ta muzyka nie jest ani zbyt nachalnie nasączona "arabskimi" (skoro w cudzysłowie, należy czytać: "przesadnie pod-arabizowanymi") motywami, nie jest też zanadto usypiająca ani zanadto motoryczna i rozbijająca przez to koncentrację. Nastrój wyczarowany na tym krążku najlepiej można by oddać przez porównanie go do tej fazy ludzkiego snu, kiedy mózg zaczyna emitować fale beta i umysł oscyluje gdzieś na granicy między jawą a snem, rozpościerając już przed oczami strzępki niewyraźnego sennego przywidzenia, rejestrując jednocześnie przedmioty faktycznie znajdujące się w zasięgu wzroku. Słuchacz ocknie się słuchając tej płyty przy każdej pauzie między kolejnymi epizodami, nie zaś przy raptownych wzmocnieniach siły dźwięku. Barwy są bardzo stonowane, ale nie mdłe, a przy każdym wejściu kolejnego motywu słuchacz zastanawia się, w który zakątek arabskiego labiryntu zostanie teraz doprowadzony, po czym zauważy, iż w jednym konkretnym miejscu każdej takiej wycieczki napotka miejsce już raz odwiedzone, ale teraz ujrzy je pod innym kątem...
Brzmienia instrumentów są klarowne, ale nie plastikowe - w tej muzyce naprawdę jest dużo przestrzeni. Nienachalny stukot tabli pulsujący raz po raz w tle, "wzdychające" melodie przeciągające się sennie na pierwszym planie - to wszystko przenika się ze sobą oddając atmosferę tak orientalną, jak oniryczną. Ciekawostka: początek płyty może skojarzyć się, nawet jeśli nieco odlegle, z klimatem pierwszych akordów No Quarter Led Zeppelin, co tylko czyni tę orientalną wycieczkę jeszcze bardziej fascynującą...