Vidna Obmana | Principle of Silence

Ten frapujący album koncertowy zarejestrowany na cztery dni przed Bożym Narodzeniem 2001 roku dokumentuje spotkanie Vidna Obmana (czyli Dirka Serriesa) z kontrabasistą Jorisem DeBackerem. Płyta owa stanowi wyraz zainteresowania Vidna Obmana jazzem oraz eksperymentalną muzyką akustyczną; skoro zaś obaj muzycy dzielą fascynację fenomenami samotności oraz ciszy, wspólne ich dzieło otrzymało "ezoteryczny" tytuł Principle of Silence. Ze względu na aranżacyjno-atmosferyczną przełomowość ma ten niezwykły album sporo wspólnego z "muzyką baletową" Klausa Schulze wydaną w ramach zestawu Contemporary Works. Podobnie jak na wspomnianych płytach elektroniczne pejzaże Klasua Schulze fantastycznie łączą się z emocjonalnymi improwizacjami wiolonczelisty Wolfganga Tiepolda, tak i tutaj owocem spotkania przeciągłych, nocnych syntetycznych akordów oraz raz zgrzytliwego, raz zmysłowego a raz eksperymentującegu kontrabasu jest zupełnie nowa jakość. Pierwszy utwór to udane odmalowanie nadciągającej burzy piaskowej przy udziale gęstniejących akordów i szybko rdzewiejących aerofonowych tonów mieszających się z mrocznym kontrabasowym pizziccatem. Druga impresja od razu wciąga słuchacza intrygującą drewnistością brzmienia, prowadząc go w głąb uśpionych, wyludnionych muzealnych sal, fascynujących wonią żywicy i nocnego wiatru. Za hipnotyczy efekt odpowiedzialna jest tutaj również leniwa, a jednak w najwyższym stopniu czujna, lekko "zjeżona" ścieżka perkusyjna o satysfakcjonująco głębokim, pełnym brzmieniu. Szkoda doprawdy, iż płyta ta przynosi zaledwie 47 minut muzyki; z końcem albumu nocna planeta osamotnienia i milczenia dopiero zaczyna okrywać się nieprzejrzyście czarną draperią, dającą słuchaczowi możliwość zasłuchanego wtopienia się we wszystkie fałdy...